Knot przycięty za wysoko, za krótki czas palenia i brudny wosk psują świecę szybciej, niż się wydaje. Płomień zaczyna pracować nierówno, szkło robi się gorące, a przy ściankach zostaje twardy pierścień wosku. Widać to po jednym wieczorze, czasem po dwóch. Gdy wyłapiesz objaw wcześnie, zwykle da się go jeszcze zatrzymać.
Tunelowanie w świecach sojowych po zbyt krótkim paleniu
Po czym poznasz tunelowanie po pierwszym paleniu?
Po 1,5, 2 godzinach palenia świecy sojowej przy ściankach zostaje twardy rant, a środek zapada się niżej. Jeśli wosk stopił się tylko w centrum, a przy naczyniu została sucha obręcz, świeca zaczyna iść w kanał.[1] To właśnie odróżnia normalne spalanie od tunelowania.
- Po zgaszeniu dotknij miejsca przy ściance pojemnika. Jeśli wosk wciąż jest twardy, problem już ruszył. W słoiku o średnicy 8 cm po jednym paleniu może zostać 1 cm nierozpuszczonego rantu.
- Basen stopionego wosku bywa wyraźnie węższy niż naczynie. Taki obraz mówi wprost, że świeca nie ogrzała całej górnej warstwy. Przy pojemniku 7 cm płynny wosk obejmuje tylko 4, 5 cm szerokości.
- Środek opada niżej niż brzegi. To znak, że płomień schodzi w dół zamiast rozlewać ciepło na boki. Po drugim paleniu knot zostaje wyraźnie niżej niż linia twardego wosku przy ścianach.
W świecy bezzapachowej z 100% czystego wosku, bez dodatku olejków zapachowych, taki objaw widać od razu, bo nic nie zasłania układu topnienia. W świecach z zapachem albo barwnikiem obraz bywa podobny, ale przy nadmiarze barwnika powyżej 2% masy pojawia się też czarny dym i skrócenie czasu spalania nawet o 20, 30%. Wtedy przyczyna łatwo miesza się z objawem. Gdy chcesz porównać ten problem z innymi, pomaga poradnik: Jak dobrać odpowiedni knot do świecy, aby osiągnąć równomierne spalanie i intensywny zapach.
Jeżeli po pierwszym paleniu widzisz twardy pierścień przy brzegu, a środek wyraźnie się zapada, tunelowanie już się rozpoczęło. Drugie palenie tylko pogłębi kanał.
Nieprawidłowe spalanie przez nadmiar barwnika i zanieczyszczenia
Jak barwnik zmienia spalanie świecy
Barwnik zmienia sposób, w jaki płomień ogrzewa wosk i podaje go do knota. Najmocniej widać to przy dekoracjach pokrywających ponad 30% powierzchni, bo taka warstwa działa jak izolacja i wosk przy ściankach topi się wolniej niż w centrum.
Nieprawidłowe spalanie wywołują też zanieczyszczenia w wosku. Odłamki knota, kurz i resztki stwardniałego wosku przerywają równy dopływ paliwa do płomienia. Przy świecy z dekoracją zakrywającą około 40% powierzchni środek robi się ciepły szybciej niż brzeg, a przy szkle zostaje twardszy pierścień. Mały kawałek knota zatopiony w wosku robi podobny bałagan: płomień dostaje paliwo nierówno i zaczyna tańczyć.
Więcej o bezpieczeństwie takich świec znajdziesz w artykule Świece ręcznie robione a bezpieczeństwo – czym różnią się od kupnych?. Im mniej barwnika na powierzchni i im czystszy wosk, tym łatwiej świeca pali się równo. Gdy dekoracja blokuje ciepło albo w wosku siedzą zanieczyszczenia, knot nie dostaje stałego paliwa i problem wraca przy każdym paleniu.
Nawet mała zmiana składu świecy potrafi dać inny płomień już po kilku minutach.
Przycinanie knota do 0,4 mm i kontrola czasu palenia
Dlaczego długość knota ma znaczenie dla świecy
Knot bawełniany i knot drewniany wpływają na płomień głównie przez swoją długość: zbyt długi pobiera za dużo wosku, za krótki osłabia spalanie. Przed każdym paleniem skróć go do ok. 0,4 mm, żeby płomień był czystszy, a na szkle i w wosku nie pojawiała się sadza.[2]
Jeśli knot się przechyla, połóż patyczek w poprzek naczynia i przewlecz przez niego knot, żeby utrzymać go na środku. W pojemniku z woskiem nawet małe odchylenie przesuwa miejsce topnienia. Przy świecy barwionej naturalnie, na przykład sokiem z buraka, który daje czerwony lub różowy efekt, długość knota liczy się podwójnie, bo sam kolor nie poprawia spalania.
Problemy z knotem porównasz z innymi usterkami w poradniku Najczęstsze problemy z knotem w świecy i jak je rozwiązać?. Krótki, równo przycięty knot trzyma płomień spokojnie i nie zostawia sadzy na ściankach.
Jak długo palić świecę, by uniknąć tunelowania
Między 45 minutami a 2–3 godzinami palenia różnica widać w samym basenie roztopionego wosku. Płomień powinien stopić wierzch na głębokość ok. 2 cm. Krótsze palenie zostawia przy brzegu twardy pierścień, a tunel z każdym kolejnym paleniem robi się głębszy.[1]
W cienkim słoiku temperatura rośnie szybciej. Szkło borokrzemowe wytrzymuje zwykle 150–200°C, a szkło sodowo-wapniowe około 100°C. Gdy płomień zostaje zbyt długo, ścianki robią się gorące wcześniej, niż wielu osobom się wydaje. W pojemniku z cienkiego szkła lepiej kończyć palenie, kiedy górna warstwa wosku rozlała się równomiernie, zamiast trzymać knot do końca siły.
Przydatna jest też prosta zasada wykańczania świecy po odlaniu — więcej o tym przeczytasz w Jak prawidłowo ostudzić i wykończyć świecę po odlaniu. Po jednym paleniu łatwo sprawdzić, czy górna warstwa zeszła po całej średnicy.
Źródła
- https://homesick.com/blogs/news/how-to-fix-candle-tunneling
- https://homesick.com/pages/candle-care
- https://schott-ceran.com/-/media/Project/OnEx/shared/Downloads/melting-and-hot-forming/390768-ROW-SCHOTT-Technical-Glasses-VIEW-